close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

    Strona Archiwalna
    Aktualna strona znajduje się pod adresem: gov.pl/dyplomacja

  • ROZWÓJ ZDOLNOŚCI UE

  • Grupy Bojowe UE - zaangażowanie Polski


    Grupy Bojowe UE (GB) to jednostki szybkiego reagowania w sile 1500 żołnierzy każda, zdolne do samodzielnego utrzymania się w obszarze działań, wyposażone we własne środki transportu strategicznego, wystawiane przez państwa członkowskie. Koncepcja GB, rozwijana od  2004 r., zakłada możliwość rozmieszczenia sił w rejonie operacji w ciągu 10 dni od podjęcia decyzji przez UE, na okres 4 miesięcy. Od stycznia 2007 r. UE dysponuje w każdym półroczu dwiema GB. Oznacza to, że UE jest w stanie prowadzić dwie operacje z wykorzystaniem GB jednocześnie.


    Sześciomiesięczny dyżur oznacza pozostawianie w gotowości bojowej oddziałów narodowych tworzących GB, bez konieczności ich koncentracji, ani zmiany miejsca stacjonowania. Będzie to mieć miejsce dopiero w przypadku podjęcia decyzji o przeprowadzeniu operacji z użyciem danej GB. Dotychczas GB nie zostały wykorzystane.


    Wyszehradzka GB będzie pełnić dyżur bojowy UE od 1 stycznia do 30 czerwca 2016 r. Polska jako państwo ramowe wydziela większość sił, w tym elementy dowodzenia - dowództwo sił (FHQ) i dowództwo operacyjne (OHQ). Ogółem, nie licząc personelu OHQ i komponentów wsparcia narodowego, GB V4 będzie liczyć ok 3900, z czego: Polska wydzieli 1868 (50%), Czechy 728, Węgry 639 a Słowacja 466.


    Europejska Agencja Obrony (European Defence Agency – EDA)


    Europejska Agencja ds. Rozwoju Zdolności Obronnych, Badań, Zakupów i Uzbrojenia (Europejska Agencja Obrony – EDA) została powołana do życia decyzją Rady UE z lipca 2004 r. Jej głównym obszarem działania jest wspieranie państw członkowskich w ich wysiłkach na rzecz poprawy zdolności w dziedzinie WPBiO. Agencja ma przede wszystkim koordynować rozwój wspólnych projektów obronnych i współpracę producentów sprzętu obronnego. W założeniu powinna przyczyniać się do racjonalizacji i redukcji kosztów polityki zbrojeniowej oraz poprawy konkurencyjności produktów europejskiego przemysłu obronnego na rynkach światowych.
    EDA stanowi istotny mechanizm wzmocnienia europejskiej bazy technologicznej i produkcyjnej. Przemysłowe potencjały obronne zyskały możliwość wszechstronnego rozwoju – pozyskania nowych technologii i kapitału, zdobycia nowych zamówień, udziału w europejskich programach, co powinno potencjalnie przekładać się na maksymalizację wykorzystania mocy przerobowych i poszerzenie rynków zbytu. Agencja opracowała w 2008 roku Plan Rozwoju Zdolności UE (Capabilities Development Plan - CDP), który przedstawia pełny obraz potrzeb w zakresie zdolności, trendów oraz potencjalnych braków w perspektywie 2025 r.


    Polska aktywnie uczestniczy w wielu programach i projektach EDA. Współpraca ta może stanowić dla nas ważne źródło pozyskania technologii, wejścia do współpracy z europejskimi partnerami oraz ograniczenia kosztów pozyskania poszczególnych zdolności.


    Inicjatywa Weimarska


    Minister Radosław Sikorski w dniu 13 grudnia 2010 r., w imieniu państw Trójkąta Weimarskiego (TW), przekazał Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa C. Ashton list ministrów spraw zagranicznych i ministrów obrony Francji, Niemiec i Polski w sprawie wzmocnienia Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony. List stanowi element służący realizacji naszego priorytetu dotyczącego WPBiO w ramach prezydencji w Radzie UE oraz rewitalizacji współpracy państw Trójkąta Weimarskiego w następujących obszarach:


    - rozwijanie praktycznego wymiaru współpracy UE-NATO, m.in. w sferach budowania zdolności i współpracy operacyjnej,
    - rozwój zdolności europejskich, rozwijanie projektów i inicjatyw, zarówno w ramach UE, pomiędzy NATO i UE oraz bilateralnie; optymalizowanie zdolności poprzez wspólne pozyskiwanie i wykorzystywanie zdolności i specjalizacje. Szczególną rolę w tej dziedzinie odgrywać powinna Europejska Agencja Obrony
    - utworzenie stałej struktury planistyczno-dowódczej UE. Jako pierwszy etap tego procesu zaproponowano ustanowienie cywilno-wojskowego centrum dowodzenia operacyjnego. Centrum miałoby stać się partnerem instytucjonalnym dla równorzędnych struktur Sojuszu Północnoatlantyckiego,
    - adaptacja koncepcji Grup Bojowych do realnych potrzeb operacyjnych. Na obecnym etapie szczególnie istotne jest przygotowanie planu dalszego rozwoju Grupy Bojowej Francji, Niemiec i Polski, który docelowo mógłby stanowić modelowe rozwiązanie dla innych grup. Według wstępnych założeń grupa ma mieć stały charakter oraz niewielki komponent cywilny.


    Wzmocnienie Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony stanowiło element programu polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej w drugiej połowie 2011. Zwieńczeniem procesu była debata na wspólnym posiedzeniu FAC ministrów ON i SZ 30 listopada – 1 grudnia 2011, podczas której przyjęto konkluzje dot. WPBiO. Najistotniejsze ustalenia konkluzji: 


    • decyzja w sprawie lepszego wykorzystania istniejących struktur oraz poprawy zdolności do planowania operacyjnego na poziomie strategicznym (z uwzględnieniem potrzeby większej spójności działań cywilnych i wojskowych), w tym uruchomienia Centrum Operacyjnego (pierwszy raz w historii WPBiO) dla operacji w Rogu Afryki.
    • określenie obszarów i konkretnych projektów współpracy w zakresie pooling and sharing (wspólne pozyskiwanie i wykorzystywanie zdolności). Powinno to pozwolić na przejście do fazy realizacji konkretnych projektów.
    • zapisy pozwalające na utrzymanie dobrych roboczych relacji Unii z NATO, które obecnie są już stopniowo wypełniane projektami w zakresie budowy zdolności operacyjnych (np. w Afganistanie). Zalecają zapewnienie komplementarności prac prowadzonych w obu organizacjach w zakresie pooling&sharing (UE)/smart defence (NATO).
    • pogłębienie relacji z państwami Partnerstwa Wschodniego w obszarze WPBiO. Udało się wyróżnić państwa PW i uzyskać akceptację dla rozwoju współpracy z tą grupą. Konkluzje FAC odnoszą się do równoległych prac w tym zakresie, w wyniku których ESDZ ma opracować dokument (policy paper) dot. współpracy UE z partnerami, włączając w to partnerów ze wschodniego sąsiedztwa.
    • odnotowanie prac nad uruchomieniem kilku nowych operacji (budowa zdolności morskich w Rogu Afryki – RMCB, cywilna misja w Południowym Sudanie oraz możliwe zaangażowanie w ramach WPBiO w Sahelu i Libii. Konkluzje odzwierciedlają również wspólne niemiecko – polskie podejście wyrażające się w podkreślaniu, że rozważając nowe misje i operacje w ramach WPBiO należy zapewnić sprawne funkcjonowanie obecnych. 


    23 lipca 2012, Rada UE (FAC) przyjęła tekst konkluzji dot. WPBiO. Dzięki aktywności PL udało się wprowadzić do tekstu istotne dla nas kwestie dot.:
     

    - trwających misji i operacji UE;

    - aktywacji Centrum Operacyjnego UE, wspierającego funkcjonowanie misji i operacji WPBiO w Rogu Afryki,  i jego przeglądu we wrześniu 2012;
    - usprawnienia wczesnego i efektywnego planowania wyprzedzającego;
    - kompleksowego podejścia (CA) do zarządzania kryzysowego w odniesieniu do WPBiO jako elementu takiego CA;
    - przedstawienia konkretnych propozycji dot. przeglądu procedur reagowania kryzysowego z końcem br.;
    - szerszego odnotowania rozwoju zdolności cywilnych i wojskowych; 
    - rozwoju współpracy w dziedzinie WPBiO z krajami partnerskimi, w tym szczególnie z krajami Wschodniego i Południowego Sąsiedztwa;
    - przeglądu postępów w zakresie WPBiO i dyskusji na FAC przed końcem br.


    Podstawą konkluzji FAC był raport WP C. Ashton nt. WPBiO. Dokument przedstawia stan prac dotyczący rozwoju wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony UE w odniesieniu do 5 obszarów: misji i operacji, planowania i prowadzenia działań operacyjnych, wzmocnienia zdolności, szybkiego reagowania UE oraz współpracy z partnerami.

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: