close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

    Strona Archiwalna
    Aktualna strona znajduje się pod adresem: gov.pl/dyplomacja

  • WYBRANE ORZECZENIA TRYBUNAŁU

  • 6 czerwca 2016

    Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał za niedopuszczalną skargę Małgorzaty Stefaniak, dotyczącą naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez rzekome niezapewnienie skarżącej adekwatnej opieki medycznej podczas osadzenia w jednostkach penitencjarnych.

    Skarżąca od 2003 r. odbywa kary pozbawienia wolności w różnych jednostkach penitencjarnych. W tym czasie miała zapewnioną stałą opiekę medyczną, w tym leczenie przez lekarzy specjalistów. W dniu 1 września 2010 r. podczas konsultacji laryngologicznej lekarz zalecił skarżącej korzystanie z aparatu słuchowego. Przeprowadzone w dniach 28 i 30 września 2010 r. badania potwierdziły uszczerbek słuchu u skarżącej. W grudniu 2010 r. skarżąca zwróciła się do władz Zakładu Karnego Nr 1 w Grudziądzu o dostarczenie aparatu słuchowego. Jej prośba została odrzucona. Jako uzasadnienie wskazano, że aparat taki nie jest niezbędny dla skarżącej. Ponowna prośba skarżącej, złożona w 2011 r. do władz Aresztu Śledczego w Bydgoszczy, została również odrzucona, a jako powód wskazano brak wystarczających środków finansowych. Pomimo kolejnych próśb składanych przez skarżącą i przeprowadzanych w międzyczasie badań, aparat słuchowy został skarżącej przekazany dopiero w dniu 23 lipca 2014 r. Został on w całości sfinansowany przez Areszt Śledczy w Chojnicach.

     

    Podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych skarżąca wielokrotnie zwracała się o udzielenie jej przerwy w odbywaniu kary ze względów medycznych. Prośby te były odrzucane ze względu na naruszenie przez skarżącą zasad pobytu poza jednostką penitencjarną, w tym brak powrotu we wskazanym czasie. Nadto, skarżąca zarzuciła naruszanie przez pracowników jednostek penitencjarnych warunków jej osadzenia w związku z jej problemami z kręgosłupem.

     

    W decyzji z dnia 19 kwietnia 2016 r. Trybunał przywołał generalną zasadę ugruntowaną w jego orzecznictwie, zgodnie z którą postanowienia Konwencji nie mogą być podstawą do wyprowadzenia z nich generalnego obowiązku każdorazowego zwolnienia więźnia lub przeniesienia go do szpitala ze względów medycznych, nawet w przypadku gdy cierpi on na chorobę wymagającą szczególnego leczenia. Jednakże, do obowiązków państwa należy zapewnienie więźniom warunków nienaruszających ich godności ludzkiej. Takie warunki, w ocenie Trybunału, zostały skarżącej zapewnione.

     

    Trybunał uznał, iż z badań lekarskich przeprowadzonych w 2013 r. wynikało, że wyposażenie skarżącej w aparat słuchowy nie było niezbędne czy wręcz pilne, a po prostu zalecane dla prawidłowego funkcjonowania. Władze były świadome istnienia problemów słuchowych skarżącej, a przyczyną odmowy przekazania jej aparatu słuchowego były kwestie finansowe. Skarżącej zaproponowano zakup aparatu słuchowego na zasadach współfinansowania, jednakże nalegała ona na dostarczenie jej urządzenia w pełni sfinansowanego przez jednostkę penitencjarną. Taki aparat został skarżącej przekazany w dniu 23 lipca 2014 r. Nadto, Trybunał podkreślił, że problemy ze słuchem są poważnym utrudnieniem w funkcjonowaniu jednostki, jednakże skarżąca nie wykazała, że w trakcie oczekiwania na aparat słuchowy była narażona na jakiekolwiek negatywne sytuacje wynikające z jej niedosłuchu. Zarzuty z tym związane nie tylko nie były poparte żadnymi dowodami, ale także nie były nawet zgłaszane władzom jednostki penitencjarnej.

     

    W zakresie zarzutu dotyczącego odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary ze względów medycznych, Trybunał wyjaśnił, że skarżąca otrzymała niezbędną pomoc lekarską, w tym opiekę specjalistów, w jednostce penitencjarnej, w której przebywała, zatem brak było podstaw do udzielenia zgody na opuszczenie jednostki penitencjarnej.

     

    Ponadto, skarżąca zarzucała władzom krajowym szereg nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym udzielenia jej przepustki w trakcie odbywania kary, jednakże zarzuty przez nią sformułowane w ocenie Trybunału nie wskazywały na naruszenie praw i wolności gwarantowanych Konwencją bądź protokołami do niej.

     

    Z powyższych względów, na podstawie art. 35 § 3 lit. a oraz § 4 Konwencji, Trybunał uznał skargę nr 56941/11 za w sposób oczywisty nieuzasadnioną i przez to niedopuszczalną.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: