close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

    Strona Archiwalna
    Aktualna strona znajduje się pod adresem: gov.pl/dyplomacja

  • WYBRANE ORZECZENIA TRYBUNAŁU

  • 19 grudnia 2016

    Decyzją z dnia 8 listopada 2016 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał skargę w sprawie Rostkowski przeciwko Polsce (skarga nr 58935/11) za niedopuszczalną.

    W swojej skardze, złożonej w dniu 24 sierpnia 2011 r., pan Paweł Rostkowski, odbywający karę pozbawienia wolności, zarzucał naruszenie przez władze krajowe art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego) w związku z odmową władz więziennych przyznania mu przepustki okolicznościowej w celu wzięcia udziału w pierwszej Komunii Świętej swojego syna oraz spędzenia Świąt Wielkanocnych ze swoimi dziadkami.       

     

    W złożonych obserwacjach Rząd wskazywał, że Konwencja nie gwarantuje bezwarunkowego prawa do opuszczenia więzienia. Ponadto Rząd wskazał, że wydarzenia, w których chciał uczestniczyć skarżący, nie miały, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, charakteru szczególnej wagi.   Podkreślono, że kontakty skarżącego z synem były sporadyczne, a więc władze krajowe trafnie uznały, że udział skarżącego w Komunii Świętej chłopca nie poprawiłby i tak słabych relacji. To samo odnosiło się do relacji z dziadkami skarżącego, których nie widział on od 9 lat. Zakład Karny wydał opinię negatywną odnośnie do udzielenia przepustki. Rząd podniósł ponadto, że skarżący w przeszłości usiłował zbiec z policyjnego konwoju. Rząd zauważył, że skarżący nigdy nie był pozbawiony możliwości utrzymywania kontaktu ze swoją rodziną (w drodze korespondencji, rozmów telefonicznych, odwiedzin). Dlatego też władze krajowe działały w ramach marginesu uznania w zakresie oceny zasadności wydania takiej przepustki.

     

    Trybunał stwierdził, że art. 8 Konwencji nie gwarantuje osobie osadzonej bezwarunkowego prawa do otrzymania przepustki w celu uczestnictwa w każdym wydarzeniu uznawanym przez tę osobę za ważne. To do władz krajowych należy ocena każdego wniosku. Trybunał zauważył, że sąd penitencjarny oparł swoje orzeczenie na fakcie, że skarżący nigdy nie był aktywny w zakresie kontaktów ze swoim synem i pozostałymi członkami rodziny. Krótka wizyta w trakcie Komunii Świętej nie poprawiłaby znacząco tych relacji. Takie okoliczności nie mogły być uznane za szczególnie ważne dla skarżącego i nie mogły gwarantować mu uzyskania przepustki. Trybunał uznał, że decyzje władz krajowych zostały właściwie uzasadnione, były oparte na faktach i zawierały merytoryczną ocenę każdego wniosku. Trybunał stwierdził także, że biorąc pod uwagę okoliczności sprawy (rodzaj popełnionych przestępstw i orzeczoną wobec skarżącego karę, negatywną opinię zakładu karnego, wcześniejszą próbę ucieczki), władze krajowe mogły ocenić ryzyko związane z udzieleniem przepustki jako wysokie.    

     

    Analizując sprawę Trybunał zwrócił uwagę na fakt, że wydając decyzje odmowne władze krajowe nie przekroczyły marginesu uznania, jaki pozostawiony był pozwanemu państwu. Decyzje władz były „konieczne w demokratycznym społeczeństwie”, jako że odpowiadały „naglącej potrzebie społecznej” (pressing social need) i były proporcjonalne do prawowitych celów (legitimate aims).

     

    Mając powyższe na uwadze Trybunał uznał, że skarga jest oczywiście bezzasadna i musi zostać odrzucona zgodnie z art. 35 § 3 (a) i 4 Konwencji. 

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: