close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

    Strona Archiwalna
    Aktualna strona znajduje się pod adresem: gov.pl/dyplomacja

  • WYBRANE ORZECZENIA TRYBUNAŁU

  • 9 czerwca 2016

    W dniu 3 maja 2016 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wydał decyzję o niedopuszczalności niezakomunikowanej Rządowi RP skargi p. Zbigniewa Dworzeckiego, dotyczącej rzekomego naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 (ochrona własności) do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku odmową wydania skarżącemu pozwolenia na zarejestrowanie w Polsce samochodu z kierownicą po prawej stronie.

    Minister Infrastruktury, na mocy ówcześnie obowiązujących przepisów (tj. w dniu 10 listopada 2008 r.) i kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, odmówił wydania pozytywnej decyzji w tej sprawie, a jego stanowisko zostało podtrzymane przez sądy krajowe.

     

    W skardze do Trybunału w Strasburgu skarżący podniósł, że władze krajowe naruszyły jego prawo do ochrony własności, a położenie kierownicy ma marginalny, w porównaniu z umiejętnościami kierowcy, wpływ na bezpieczeństwo na drodze. Zdaniem skarżącego, w tym kontekście osoby przebywające stale na terytorium Polski są dyskryminowane w stosunku do turystów i członków korpusu dyplomatycznego.

     

    Wcześniej w sprawie orzekał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W dniu 20 marca 2014 r. (wyrok w sprawie nr C-639/11). Rozstrzygając w sprawie skargi Komisji Europejskiej zainicjowanej m.in. przez skargę skarżącego, ocenił, że Polska naruszyła przepisy unijne poprzez uzależnienie wydania decyzji o rejestracji na swoim terytorium samochodów z kierownicą po prawej stronie od jej przełożenia na stronę lewą.

     

    W decyzji w przedmiotowej sprawie Trybunał w Strasburgu potwierdził swoje stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 1 lutego 2011 r. w sprawie Karoussiotis p. Portugalii (skarga nr 23205/08), zgodnie z którym każdy może wnieść do Komisji Europejskiej skargę przeciwko państwu członkowskiemu UE, jeśli w jego ocenie obowiązujące na terytorium tego państwa prawo lub stosowana praktyka są niezgodne z prawem unijnym. Jednocześnie Trybunał zauważył, że ta procedura unijna jest odmienna od procedury wnoszenia skarg indywidualnych uregulowanej na podstawie art. 34 Konwencji zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i w zakresie potencjalnych konsekwencji prawnych.


    W związku z powyższym postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, inicjowanego przez złożenie skargi do Komisji Europejskiej, nie należy traktować jak „międzynarodowej procedury dochodzenia lub rozstrzygnięcia” wskazanej w art. 35 ust. 2 lit. b Konwencji. W związku z powyższym Trybunał nie odrzucił przedmiotowej skargi na tej podstawie i uznał się za właściwy do jej rozpoznania.

     

    Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji Trybunał stwierdził, że odmawiając skarżącemu prawa użytkowania należącego do niego samochodu z kierownicą po prawej stronie, władze krajowe zastosowały obowiązujące wówczas prawo, a celem tych regulacji było zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Mając na uwadze znaczną liczbę sprowadzonych wcześniej do Polski samochodów z kierownicą po prawej stronie i potencjalnie negatywny wpływ, jaki mogą one wywierać na bezpieczeństwo w prawostronnym ruchu drogowym, decyzja Ministra Infrastruktury, uniemożliwiająca skarżącemu użytkowanie takiego samochodu na polskich drogach, wydaje się uzasadniona. Trybunał docenił fakt, że władze krajowe odpowiednio i wyczerpująco uzasadniły rozstrzygnięcia w sprawie skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Trybunał stwierdził, że ingerencja władz krajowych wynikała z obowiązującego prawa i została dokonana w celu zapewnienia bezpieczeństwa drogowego z zachowaniem zasady proporcjonalności, a na skarżącego nie został nałożony nadmierny ciężar.

     

    W związku z tym nie zostało naruszone prawo skarżącego wynikające z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji, dlatego też skarga została uznana za niedopuszczalną jako w sposób oczywisty nieuzasadniona. Odwołując się do powyższej argumentacji, Trybunał uznał również, że w przedmiotowej sprawie nie należy oddzielnie rozpatrywać zarzutu naruszenia art. 14 Konwencji.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: