close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej
  • WYBRANE ORZECZENIA TRYBUNAŁU

  • 4 stycznia 2017

    W dniu 22 listopada 2016 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał decyzję, w której uznał za niedopuszczalną skargę dotyczącą zarzucanego naruszenia art. 8 i 12 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z odmową orzeczenia rozwodu skarżącego i jego małżonki przez sąd krajowy. W skardze do Trybunału w Strasburgu skarżący podniósł, że odmowa orzeczenia rozwodu naruszyła jego prawo do poszanowania życia prywatnego i uniemożliwiła zawarcie związku małżeńskiego z inną osobą.

    Trybunał zauważył, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 8 i 12 Konwencji są oparte na tym samym fakcie – odmowie orzeczenia rozwodu w sprawie skarżącego. Trybunał przypomniał, że mimo iż nadrzędnym celem art. 8 Konwencji jest ochrona jednostek przed arbitralną ingerencją państwa, nie oznacza to, że państwo musi powstrzymać się od wszelkich ingerencji. Co więcej, w określonych przypadkach spoczywają na nim pozytywne obowiązki związane z ochroną prawa jednostki do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego. Ponadto, jak zauważył Trybunał, państwa-strony Konwencji posiadają szeroki margines oceny w zakresie uregulowań prawnych i praktyki w sprawach rozwodowych w granicach ich zgodności z Konwencją. Trybunał przypomniał, że ani art. 8, ani art. 12 Konwencji nie mogą być interpretowane jako gwarantujące prawo do rozwodu, które w procesie prac nad Konwencją celowo zostało wyłączone z jej zakresu przedmiotowego. Jeśli prawo krajowe dopuszcza rozwód, co nie jest obligatoryjne w świetle Konwencji, art. 12 Konwencji chroni prawo osoby rozwiedzionej do ponownego wstąpienia w związek małżeński.

     

    Odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy, Trybunał stwierdził, że prawo polskie kompleksowo reguluje materialne i proceduralne aspekty instytucji rozwodu. W ocenie Trybunału, sądy krajowe skrupulatnie przenalizowały okoliczności sprawy skarżącego w świetle obowiązującego w Polsce prawa. Sąd zgromadził obszerny materiał dowodowy, wysłuchał obu stron postępowania oraz przesłuchał wskazanych świadków, a wydany wyrok został w sposób wyczerpujący uzasadniony. Trybunał zaznaczył, że zarzut skarżącego odnoszący się do braku możliwości ponownego zawarcia małżeństwa nie został podniesiony na etapie postępowania przed sądami krajowymi. Skarżący nie wskazał, że jego związek z inną kobietą ma stabilny charakter i w przyszłości przekształci się w małżeństwo, jeśli stanie się to możliwe. Wręcz przeciwnie, skarżący twierdził, że nie zamierza ponownie wstępować w związek małżeński. Dodatkowo Trybunał zauważył, że odmowa orzeczenia rozwodu w sprawie skarżącego nie stanowi res iudicata i nie pozbawia go możliwości ponownego skutecznego złożenia pozwu o rozwód, jeśli okoliczności sprawy ulegną zmianie. W opinii Trybunału, jeśli Konwencja nie może być interpretowana jako gwarantująca prawną możliwość uzyskania rozwodu, tym bardziej nie może być interpretowana jako gwarantująca satysfakcjonujący stronę wynik postępowania w sprawie rozwodowej.

     

    Mając na uwadze powyższe, Trybunał uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa skarżącego do zawarcia związku małżeńskiego, a w świetle okoliczności sprawy na Polsce nie spoczywał żaden wynikający z art. 8 Konwencji obowiązek, w związku z którym sąd krajowy musiałby przychylić się do żądań skarżącego.

     

    W związku z tym, skarga została uznana przez Trybunał za w sposób oczywisty nieuzasadnioną i odrzucona na podstawie art. 35 ust. 3 lit. a i ust. 4 Konwencji.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: