close

Instytucje międzynarodowe

 

 

 

G-20

G20 jest najważniejszą nieformalną strukturą w globalnej gospodarce, której celem jest zapewnienie długofalowego, zrównoważonego rozwoju gospodarczo-finansowego świata w systemie global governance. Grupa  powstała w 1999 r. w odpowiedzi na kryzys finansowy, który dotknął wtedy przede wszystkim kraje wschodzące. Prezentacja zawiera najwonniejsze aspekty instytucjonalne i tematyczne związane z funkcjonowaniem G20.

 Skupia 19 najbardziej znaczących gospodarek świata oraz Unię Europejską. Należą do niej zarówno państwa wysoko rozwinięte (Australia, Francja, Japonia, Kanada, Niemcy, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Włochy), jak i  tzw. gospodarki wschodzące (Arabia Saudyjska, Brazylia, Chiny, Indie, Indonezja, Meksyk, Republika Południowej Afryki, Rosja, Turcja). Ponadto, w pracach i obradach G-20 stale biorą udział przedstawiciele międzynarodowych instytucji finansowych (Bank Światowy, Bank Rozrachunków Międzynarodowych, Międzynarodowy Fundusz Walutowy), organizacji globalnych (Narody Zjednoczone, Organizacja Ekonomicznej Współpracy i Rozwoju) oraz innych instytucji i quasi-instytucji międzynarodowych (Komisja Europejska, Rada Stabilności Finansowej, przedstawiciel Przewodniczącego Rady Europejskiej UE. Współpracujące ze sobą kraje od 13 lat stworzyły utrwaloną praktykę i zasady współdziałania. G20 nie ma siedziby, ani stałego sekretariatu – co rok prezydencję (przewodnictwo i koordynację prac) przejmuje inne państwo. Poprzednio była to Francja, obecnie Meksyk, a następna będzie Rosja. G-20 nie może stanowić prawa i nie ma bezpośredniego wpływu na zachowania innych krajów, rządów, czy organizacji. G-20 grupuje jednak bardzo wpływowe państwa. Tym samym G-20, chociaż nie de iure, ale w praktyce wypełnia lukę, jaka wyłoniła się po podważeniu ekonomicznej roli USA jako jedynego supermocarstwa i zważywszy na trudności strukturalne w ONZ, przejęła w dzisiejszym świecie rolę kośćca nowego ładu (gospodarczego). Ustalenia przyjęte przez G-20 przekładają się na zasady i praktykę współpracy międzynarodowej, na przykład w ramach legislacji europejskiej lub działań MFW. Prace G-20 mają charakter wielopoziomowy. Toczą się na pięciu poziomach: szefów państw i rządów, ministrów finansów i prezesów banków centralnych, wiceministrów i wiceprezesów, a także grup roboczych, w podziale na 2 ścieżki: finansową oraz spraw globalnych (zatrudnienie, bezpieczeństwo żywnościowe, zwalczanie korupcji, energia, handel, turystyka, polityka rozwojowa). Ścieżka globalna nadzorowana jest przez przedstawicieli PCz tzw. Szerpów. Na szczeblu operacyjnym w ramach grup i podgrup prowadzone są prace analityczne i planistyczne. Obecnie prace G-20 obejmują pięć obszarów: Ekonomiczna stabilizacja i reformy strukturalne jako podstawa wzrostu i zatrudnienia; Wzmocnienie systemu finansowego w celu wspierania wzrostu gospodarczego; Poprawa międzynarodowej architektury finansowej; Wzmocnienie bezpieczeństwa żywnościowego i  stabilizowanie cen; Zrównoważony rozwój, Zielony wzrost i walka ze zmianami klimatu.

Prezydencja Meksyku w G-20 

www.g20.org

 

 

 

Międzynarodowy Fundusz Walutowy, MFW (ang. International Monetary Fund, IMF) – międzynarodowa organizacja w ramach ONZ, zajmująca się kwestiami stabilizacji ekonomicznej na świecie. Dostarcza pomocy finansowej zadłużonym krajom członkowskim, które w zamian są zobowiązane do dokonywania reform ekonomicznych i innych działań stabilizujących. Powołana 1-22 lipca 1944 roku, na United Nations Monetary and Financial Conference (konferencji w Bretton Woods, New Hampshire) w USA. Działalność rozpoczęła dwa lata później, pierwszych operacji finansowych dokonała w marcu 1947. Obecnie zrzesza 187 państw.

www.imf.org

 

 

Bank Światowy (ang. World Bank) rozpoczął działalność jako efekt postanowień konferencji w Bretton Woods z lipca 1944 roku. Główną przesłanką dla jego stworzenia była przede wszystkim chęć odbudowy zniszczonych II wojną światową krajów Europy i Japonii. Istotnym celem statutowym było również wsparcie dla rozwijających się krajów Azji, Ameryki Łacińskiej i Afryki. Obecnie zrzesza on 187 krajów członkowskich. Siedzibą Banku Światowego jest Waszyngton. Termin Bank Światowy odnosi się do dwóch z pięciu wyspecjalizowanych agencji ONZ, działających razem w Grupie Banku Światowego:

 

  • Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju (ang. The International Bank for Reconstruction and Development)
  • Międzynarodowego Stowarzyszenia Rozwoju (ang. The International Development Association).

Pozostałe trzy agencje działające w ramach Grupy Banku Światowego to:

 

Bank Światowy nie jest bankiem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Zapewnia długoterminowe pożyczki o preferencyjnym oprocentowaniu dla najbardziej potrzebujących krajów członkowskich oraz przedsiębiorstw publicznych (po otrzymaniu gwarancji rządowych), dotacje, pomoc techniczną – obecnie wszystko do celów walki z ubóstwem i finansowania rozwoju takich dziedzin życia społecznego jak ochrona zdrowia, edukacja, ochrona środowiska czy też rozbudowa infrastruktury. W zamian za to wymaga jednak pewnych działań politycznych, takich jak walka z korupcją, rozwój demokracji, czy też najważniejszego – rozwoju sektora prywatnego.

Fundusze na udzielanie kredytów państwom słabiej rozwiniętym pochodzą ze składek państw członkowskich, spłaty przez państwa wcześniejszych długów oraz dzięki emisji obligacji na światowych rynkach kapitałowych. Od lipca 2012 nowym szefem Banku Światowego jest Jim Yong Kim.

www.wbg.org

© 2012 Ministerstwo Spraw Zagranicznych