close

Miejsce Polski w systemie obrony przeciwrakietowej w Europie

Polskie zaangażowanie w dziedzinie obrony przeciwrakietowej obejmuje trzy wzajemnie uzupełniające się wymiary: 1) budowę sojuszniczego systemu obrony przeciwrakietowej (zob. też zakładka „Obrona przeciwrakietowa NATO”), 2) współpracę dwustronną ze Stanami Zjednoczonymi oraz 3) modernizację polskiej obrony powietrznej, w tym obrony przeciwrakietowej.

 

We współpracy z USA, w III fazie (SM-3 IIA) budowy tarczy w 2018 r., na terytorium Polski w w Redzikowie/k. Słupska zostanie rozmieszczona naziemna instalacja systemu Aegis. Jej zadaniem ma być obrona obszarów położonych w środkowej i północnej części Europy przed rakietami krótkiego, średniego i pośredniego zasięgu (IRBMs do 5,5 tys. km).

 

Współpraca z USA będzie opierała się ma Umowie z sierpnia 2008 r. i Protokole ją zmieniającym z lipca 2010 r. W porównaniu do systemu opartego o rakiety przechwytujące typu GBI, instalacja Aegis ma zajmować mniejszy obszar bazy oraz być mniej uciążliwa dla ludności i rozwoju regionalnego.

 

W dniu  11 grudnia 2009 r. podpisano także Umowę o statusie sił zbrojnych USA na terytorium Polski (tzw. SOFA Supplemental) - więcej informacji tutaj.

 

System obrony przeciwrakietowej Aegis rozlokowany na terytorium Polski stanie się częścią systemu obrony przeciwrakietowej Sojuszu Północnoatlantyckiego. Wynika to z decyzji USA o włączeniu amerykańskich instalacji obrony przeciwrakietowej rozmieszonych na obszarze Europy do systemu sojuszniczego oraz decyzji szczytu Sojuszu w Lizbonie (listopad 2010 r.) uznającej obronę przeciwrakietowej za misję NATO i rozpoczęciu budowy natowskiej tarczy antyrakietowej.

 

Informacja o wspólnym oświadczeniu prezydentów Polski i USA w sprawie obrony przeciwrakietowej - tutaj.

 

Polska podjęła decyzję o modernizację polskiej obrony powietrznej, w tym obrony przeciwrakietowej. W perspektywie dekady wydatki na ten cel mają wynieść ok. 26,5 mld PLN. Środki na modernizację zagwarantowane zostały ustawowo. Zgodnie z nowelizacją Ustawy z 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych RP, w latach 2014-2023 na sfinansowanie wyposażenia „w środki obrony przeciwrakietowej i przeciwlotniczej” przeznaczone zostaną „sumy corocznych przyrostów planowanych wydatków tej części budżetu, nie mniej jednak niż 20% środków przeznaczonych na modernizację techniczną”.

 

Do 2022 roku Wojsko Polskie ma zamiar pozyskać 6 baterii zdolnych do zwalczania celów powietrznych na odległości do 100 km i rakiet balistycznych krótkiego zasięgu (program „Wisła”) oraz 9 baterii zdolnych do rażenia na odległości do 25 km (program „Narew”). Opracowywane są także: przenośny systemy przeciwlotniczy „Piorun”, samobieżny przeciwlotniczy zestaw rakietowy „Poprad” i przeciwlotniczy system rakietowo-artyleryjski bliskiego zasięgu „Pilica”. Równocześnie wojsko pozyskuje nowoczesne stacje radiolokacyjne w ramach programów „Soła” i „Bystra”.

 

Najwięcej środków przeznaczonych zostanie na wdrożenie programu „Wisła”. W kwietniu 2015 r. strona polska zdecydowała się rozpocząć negocjacje w formie umowy międzyrządowej z USA w celu pozyskania systemów Patriot oferowanych przez amerykańską firmę Raytheon. Podstawowymi kryteriami, jakimi kierował się MON przy wyborze partnerów dla współpracy były: jak największe zdolności oferowanego systemu, jak najszerszy zakres współpracy z polskim przemysłem zbrojeniowym przy produkcji i przyszłych modernizacjach oraz zintensyfikowanie współpracy polityczno-wojskowej.

 

Przyszłe polskie zdolności obrony przeciwrakietowej będą włączone w system obrony przeciwrakietowej NATO i tym samym stanowić istotny wkład w bezpieczeństwo Sojuszu, w szczególności w naszym regionie.

 

© 2012 Ministerstwo Spraw Zagranicznych