close

Komisja Budowania Pokoju ONZ

 strona internetowa http://www.un.org/peace/peacebuilding/pbcchair.shtml

Zasady działania Komisji Budowania Pokoju

Utworzona w 2005 r. Komisja Budowania Pokoju (KBP) jest organem ONZ, którego głównym zadaniem jest koordynacja pomocy wspólnoty międzynarodowej w zakresie wspierania odbudowy państw wychodzących z konfliktów[1]. Działania Komisji mają na celu zapełnienie luki w aktywności ONZ w zakresie odbudowy pokoju, wynikającej z braku mechanizmów ograniczających ryzyko odradzania się konfliktów. Komisja zapewnia pomoc w opracowaniu planów odbudowy państw w tym ich wsparcia finansowego..

Komisja pracuje w trzech głównych formatach: Komitet Organizacyjny, spotkania poświęcone poszczególnym krajom, którymi zajmuje się KBP (tzw. country-specific meetings) oraz Grupa Robocza ds. Zgromadzonych Doświadczeń (Working Group on Lessons Learned).

Wraz z rozpoczęciem prac Komisji Budowania Pokoju został utworzony Fundusz Budowania Pokoju (Peacebuilding Fund – PBF). Komisja nie ma jednak bezpośredniego wpływu na decyzje Funduszu. Kwalifikacji do pomocy z Funduszu dokonuje Sekretarz Generalny NZ.

Obecnie KBP zajmuje się 6 krajami: Burundi, Sierra Leone, Gwineą-Bissau, Republiką Środkowoafrykańską, Liberią i Gwineą.

Doświadczenia z dotychczasowej działalności Komisji Budowania Pokoju

Wyjątkowy charakter KBP w systemie NZ polega na tym, że Komisja umożliwia dialog pomiędzy beneficjentem pomocy i podmiotami pomagającymi danemu państwu. W dialogu tym ze strony kraju beneficjenta biorą udział nie tylko przedstawiciele rządu, ale także m.in. przedstawiciele organizacji społecznych, sektora prywatnego, społeczeństwa obywatelskiego, parlamentu i opozycji. Proces wypracowywania instrumentu współpracy wiąże się z przeprowadzeniem na terenie kraju szerokich konsultacji, także z udziałem sektora prywatnego.

KBP, jako instrument stosunkowo nowy, podlega ciągłej transformacji. Zadania KBP są ustalane i modyfikowane zgodnie z oceną postępów stabilizacji sytuacji w danym państwie. Bardzo często KBP pełni ważną rolę w mobilizacji środków na przeprowadzenie i monitorowanie wyborów (Burundi, Gwinea Bissau, Republika Środkowoafrykańska).

Zwyczajowo bardzo aktywne na forum Komisji są państwa przewodniczące spotkaniom poświęconym poszczególnym krajom, którymi zajmuje się KBP (obecnie przewodniczą: Norwegia, Belgia, Kanada, Brazylia, Jordania, Luksemburg) oraz główni donorzy Funduszu Budowania Pokoju (Szwecja, Wielka Brytania, Holandia).

Wkład RP do prac Komisji Budowania Pokoju

Polska aktywnie włączyła się w proces tworzenia Komisji, a następnie w jej działanie. Do końca 2006 r. RP była członkiem Komitetu Organizacyjnego KBP (podział kadencji z Czechami) i ponownie weszła w jego skład w styczniu 2009 r., na dwuletnią kadencję.

Polska wpłaciła na powiązany z KBP Fundusz Budowania Pokoju[2]144.316 USD. Dokonaliśmy także jednorazowej wpłaty 20 tys. USD na wsparcie procesu wyborczego w Republice Środkowoafrykańskiej.

Przemówienie Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP, p. Grażyny Bernatowicz, podczas Spotkania Wysokiego Szczebla nt. Republiki Środkowoafrykańskiej, współorganizowanego przez Komisję Budowania Pokoju ONZ i Bank Światowy: „Addressing Peacebuilding and Development Needs of the Central African Republic”.

 


[1]Komisja Budowania Pokoju (Peacebuilding Commission – PBC) została powołana 20 grudnia 2005 r. na podstawie jednobrzmiących rezolucji Zgromadzenia Ogólnego NZ oraz Rady Bezpieczeństwa ONZ[1]. Jej działanie zostało zainaugurowane 23 czerwca 2006 r. Utworzenie Komisji stanowiło realizację postanowień Dokumentu Końcowego przyjętego we wrześniu 2005 r. na Szczycie Narodów Zjednoczonych w części odnoszącej się do zmian instytucjonalnych w systemie NZ.

 

[2]Peacebuilding Fund – formalnie nie podlega KBP. W 2009 r. miał miejsce przegląd PBF. W jego rezultacie zmieniono tryb przyznawania środków dla poszczególnych państw. Utrzymano dwie ścieżki (poprzednio 3) finansowania: „budowanie pokoju i odbudowa” oraz „natychmiastowa reakcja”. W ramach pierwszej finansuje się projekty zgodne z planem priorytetowym opracowanym przez rząd i ONZ, zatwierdzane przez Wspólny Komitet Sterujący. W ramach drugiej finansowane są projekty w sytuacjach wymagających natychmiastowej reakcji, zagrażających nawrotem konfliktu (przyznanie środków w czasie 3 tygodni).

© 2012 Ministerstwo Spraw Zagranicznych