close

9 kwietnia 2018

Decyzja o niedopuszczalności w sprawie Gaczyński p. Polsce (skarga nr 3194/09)

W dniu 5 kwietnia 2018 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował decyzję w sprawie Gaczyński p. Polsce (skarga nr 3194/09), w której stwierdził niedopuszczalność skargi dotyczącej zarzutu pozbawienia skarżącego możliwości realizacji prawa do odprawy emerytalnej.

W marcu 1998 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu ogłosił upadłość pracodawcy skarżącego. Od maja 1998 r. skarżący przebywał na urlopie górniczym. W 1999 r. pracodawca skarżącego zawarł porozumienie przenoszące obowiązki pracodawcy skarżącego na podmiot trzeci. W 2001 r. sądownie stwierdzono zakończenie postępowania upadłościowego. Od marca 2001 r. skarżący przebywał na emeryturze.  W lutym 2004 r. skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz odprawy emerytalnej. Powództwo zostało oddalone z uwagi na wskazanie niewłaściwego podmiotu do spełnienia świadczenia.

 

Postępowanie prowadzone przed Trybunałem dotyczyło tego, czy przestrzegane było prawo skarżącego do poszanowania mienia w rozumieniu art. 1  Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także kwestii, czy trudności w dochodzeniu przez skarżącego odprawy emerytalnej stanowiły nadmierne i nieproporcjonalne obciążenie w rozumieniu art. 14 Konwencji, który zakazuje dyskryminacji.

 

Trybunał przypomniał, iż pojęcie „mienie” w rozumieniu art. 1 Protokołu 1 do Konwencji ma znaczenie autonomiczne i nie jest ograniczone do dóbr o charakterze fizycznym. Należność może stanowić „mienie” w rozumieniu tego artykułu, o ile jest wystarczająco określona, aby była wymagalna. Trybunał zwrócił uwagę, iż skarżący nie dochodził odprawy emerytalnej ani od swojego pracodawcy, ani jego następcy prawnego. Tymczasem, odprawa emerytalna przysługuje pracownikowi przechodzącemu na emeryturę nie abstrakcyjnie, lecz od pracodawcy, u którego pracownik przechodzący na emeryturę był zatrudniony w chwili przejścia na emeryturę, ewentualnie od jego następcy prawnego. Trybunał zauważył, iż zgodnie z właściwym ustawodawstwem krajowym skarżący miał możliwość skutecznego ustalenia pozwanego. Jakkolwiek Trybunał wziął pod uwagę, że okoliczności sprawy związane były z kompleksowym i złożonym procesem restrukturyzacji sektora wydobywczego, uznał jednak, że należność skarżącego nie została sprecyzowana w sposób wystarczający, aby można jej było dochodzić na drodze sądowej. W rezultacie nie stanowiła „mienia” w rozumieniu art. 1 Protokołu nr 1. Z tych względów Trybunał uznał, iż podniesiony przez stronę rządową argument  niezgodności skargi ratione materiae z art. 1 Protokołu nr 1 w związku z art. 14 Konwencji zasługiwał na uwzględnienie.

 

Z powyższych względów Trybunał uznał skargę za niedopuszczalną. Orzeczenie zostało wydane przez komitet trzech sędziów i jest ostateczne.

 

 

 

© 2012 Ministerstwo Spraw Zagranicznych