close

12 kwietnia 2018

Decyzja o niedopuszczalności w sprawie Carolinex sp. z o.o. p. Polsce (nr 19083/08)

W dniu 5 kwietnia 2018 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka opublikował decyzję w sprawie zainicjowanej przez spółkę Carolinex sp. z o.o. (skarga nr 19083/08), w której stwierdził niedopuszczalność skargi dotyczącej zarzutów przewlekłości postępowania administracyjnego, braku skutecznego środka odwoławczego w związku z długością tego postępowania oraz braku poszanowania mienia spółki.

Postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało zainicjowane przez skarżącą spółkę w dniu 9 sierpnia 1999 r. Poprzedzone było zakupieniem w procedurze przetargowej w dniu 9 września 1998 r. przez spółkę nieruchomości gruntowej, na której – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu uchwalonym w 1993 r. – możliwe było wybudowanie spalarni odpadów. Zamiar wybudowania takiej spalarni wyrażała Carolinex spółka z o.o.

 

W dniu 26 lutego 2001 r. Burmistrz odmówił wydania decyzji zgodnej z wolą wnioskodawcy, stwierdzając, iż planowana inwestycja zagraża środowisku naturalnemu i jest sprzeczna z interesem społeczności lokalnej. Skarżąca spółka zaskarżyła decyzję Burmistrza. Postępowanie administracyjne w tej sprawie przeszło poszczególne instancje w ramach postępowania administracyjnego oraz sądowo - administracyjnego i do dnia rozpoznania skargi przez Trybunał nie zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji.

 

W dniu 19 lipca 2007 r. skarżąca spółka przeniosła własność nieruchomości na Multi-Hekk Nieruchomości, a ten ją sprzedał kolejnemu podmiotowi - Hotele de Silva sp. z o. o. – w dniu 25 czerwca 2008 r.

 

Skarżąca spółka wniosła skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w dniu 28 marca 2008 r., tj. ponad 8 miesięcy od zbycia nieruchomości.  

 

Trybunał zbadał skargę w świetle art. 6 (prawo do rzetelnego procesu sądowego) i art. 13 (prawo do skutecznego środka odwoławczego) Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także w świetle art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji (ochrona własności).

 

Trybunał stwierdził, że okoliczność sprzedaży przedmiotowego gruntu jest istotna dla oceny dopuszczalności poszczególnych zarzutów sformułowanych przez skarżącą spółkę i z przykrością odnotował fakt, że składając skargę, skarżąca spółka nie poinformowała o tym fakcie Trybunału.

 

W odniesieniu do okresu, kiedy skarżąca spółka była właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zarzut przewlekłości postępowania administracyjnego (art. 6 ust. 1 Konwencji - aspekt długości postępowania) oraz braku możliwości korzystania z zakupionej nieruchomości zgodnie z własną wolą (art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji) został uznany przez Trybunał za niedopuszczalny z uwagi na przekroczenie przez skarżącą spółkę sześciomiesięcznego terminu na złożenie skargi do Trybunału, stosownie do art. 35 ust. 1 Konwencji.

 

W odniesieniu do okresu po sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Trybunał uznał te same zarzuty za niezgodne z Konwencją ratione materiae na podstawie art. 35 ust. 3 Konwencji. Trybunał stwierdził, że skarżąca spółka nie wykazała, iż wynik toczącego się od długiego czasu postępowania administracyjnego w jakikolwiek sposób wpłynąłby na jej prawa w sytuacji, kiedy nie jest ona już właścicielem gruntu, którego możliwość zagospodarowania jest przecież istotą toczącego się postępowania administracyjnego. Skarżąca spółka nie wykazała, z jakim powództwem cywilnym o odszkodowanie chciałaby wystąpić w przypadku uzyskania niekorzystnej ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie, a także jakie umocowanie w polskim prawie miałoby potencjalne powództwo. Nie wskazała powiązań prawnych z obecnym właścicielem przedmiotowego gruntu, a także nie potwierdziła dalszej woli wybudowania spalarni odpadów na tym terenie.

 

Na podstawie ustaleń dokonanych w stosunku do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji Trybunał uznał, iż skarżącej spółce nie przysługiwało żadne uzasadnione roszczenie, które wymagałoby istnienia środka zaskarżenia. Z tego powodu zarzut naruszenia art. 13 Konwencji (prawo do skutecznego środka odwoławczego) został uznany przez Trybunał za w sposób oczywisty nieuzasadniony, zgodnie z art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji.

 

Decyzja została wydana przez komitet trzech sędziów i jest ostateczna.

 

© 2012 Ministerstwo Spraw Zagranicznych