close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć
  • TRÓJKĄT WEIMARSKI

  • Geneza Trójkąta Weimarskiego

    Formuła Trójkąta Weimarskiego została zainicjowana 28 sierpnia 1991 r. w Weimarze przez ministrów spraw zagranicznych Polski - Krzysztofa Skubiszewskiego, Francji - Rolanda Dumas i Niemiec - Hansa-Dietricha Genschera. Nieformalne początkowo spotkania przekształciły się z czasem w regularne trójstronne konsultacje. Miały na celu usprawnienie i zacieśnienie współpracy między trzema krajami. W kolejnych latach współpraca weimarska rozszerzona została o spotkania ministrów obrony (1997), sprawiedliwości (1997), finansów (2001) oraz na płaszczyznę parlamentarną (od 1992 r.). Największym politycznym osiągnięciem współpracy stało się podniesienie jej na szczebel szefów państw i rządów (od 1998 r.).

     

    Współpraca weimarska to jednak nie tylko kontakty polityczne, ale i społeczne. Wymienić tu należy współpracę i wymianę młodzieży, współpracę partnerską miast i regionów, współpracę kulturalną.

     

    Nadrzędnym celem współpracy w ramach Trójkąta Weimarskiego było przezwyciężenie podziału Europy i wprowadzenie młodych demokracji państw Europy Środkowowschodniej, w tym głównie Polski, do wspólnoty państw europejskich, a tym samym kontynuowanie dzieła budowy silnej, pozbawionej podziałów Europy. Uznając, że „Polacy, Francuz i Niemcy są w sposób szczególny odpowiedzialni za sprawę wypracowania w Europie takich form dobrego sąsiedztwa, które sprawdzą się w przyszłości" (fragment wspólnego oświadczenia ministrów spraw zagranicznych Polski, Francji oraz Niemiec w sprawie przyszłości Europy. Weimar, 29 sierpnia 1991 r.), ministrowie postanowili zainicjować dzieło budowy trwałych struktur współpracy.

     

    Gdy wraz z akcesją Polski do NATO i UE cel ten został zrealizowany, koniecznością stała się redefinicja zadań współpracy weimarskiej. W rozszerzonej UE Trójkąt Weimarski pełni rolę forum konsultacji i wypracowywania wspólnych stanowisk w kluczowych sprawach polityki europejskiej.

     

    Obszary współpracy w ramach Trójkąta Weimarskiego

     

    Współpraca polityczna

    Istotne pozostają spotkania na szczeblu szefów państw i rządów. Dotychczas odbyło się osiem spotkań na szczycie Trójkąta Weimarskiego z udziałem Prezydentów Polski i Francji oraz Kanclerza Niemiec, ostatnie 7 lutego 2011 r. w Warszawie. Regularnie spotykają się ministrowie spraw zagranicznych (ostatnio 24 października 2014 r. w Celle-Saint-Cloud pod Paryżem).

     

    Ważnym obszarem zainteresowania partnerów weimarskich pozostaje Wspólna Polityka Bezpieczeństwa i Obrony, czego dobrym przykładem może być wspólny list weimarskich ministrów SZ i Obrony do WP C. Ashton z 6.12.2010 r. W kolejnym liście do C. Ashton przekazanym podczas spotkania Gymnich w Sopocie (2-3.09.2011 r.) państwa TW oraz Włochy i Hiszpania wskazały na potrzebę kontynuacji działań zmierzających do lepszego wykorzystania potencjału WPBiO.  Jedną z najbardziej zaawansowanych dziedzin współpracy w ramach Trójkąta Weimarskiego jest współpraca wojskowa, a wspólny udział w misjach wojskowych w Afganistanie czy w Kongo, stanowi katalizator wspólnych celów i działań. Współpraca wojskowa stanowi przykład tego, że Trójkąt Weimarski jest formułą o znacznym potencjale rozwojowym, czego potwierdzeniem jest Weimarska Grupa Bojowa, pełniąca dyżur w pierwszej połowie 2013 r.

     

    Współpraca międzyparlamentarna

    Ważną rolę w umacnianiu współpracy weimarskiej odgrywa współpraca międzyparlamentarna. 14 lipca 2006 r. w ramach Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu utworzono Grupę Parlamentarną Trójkąta Weimarskiego. Odbywają się spotkania komisji parlamentarnych w formule Trójkąta Weimarskiego – w dniach 4-5 lipca 2013 r. miało miejsce spotkanie prezydiów 3 Parlamentów.

     

    Współpraca międzyregionalna

    Trójkąt Weimarski tworzy dogodne ramy dla dalszego dynamicznego rozwoju współpracy międzyregionalnej. Obecnie istnieje ok. 2000 niemiecko-francuskich partnerstw miast oraz ok. 650 niemiecko-polskich, co stwarza duże możliwości zacieśniania kontaktów. W ramach współpracy trójstronnej jest 11 partnerstw. Bardziej zaawansowana w tym zakresie jest współpraca regionów, tzw. małe „Trójkąty Weimarskie”. Dobrym przykładem jest tu umowa o współpracy zawarta między francuskim regionem Nord Pas-de-Calais, niemieckim landem Nadrenia- Północna Westfalia oraz Śląskiem. W jej ramach co roku odbywają się spotkania Szczytu Młodzieży Regionalnego Trójkąta Weimarskiego. Udział w nich biorą 15-osobowe grupy młodych ludzi z Francji, Niemiec i Polski, którzy mają za sobą pierwsze doświadczenia w działalności na rzecz lokalnej i regionalnej społeczności. Przykładem regionalnego Trójkąta Weimarskiego jest też współpraca województwa mazowieckiego i regionów Ile de France i Brandenburgii oraz Poznania, Rennes i Hanoweru.

     

    Współpraca kulturalna

    Istotną rolę w polsko-niemiecko-francuskich kontaktach odgrywa współpraca kulturalna, której trzon stanowi wymiana młodzieży, prowadzona, m.in. przez Polsko-Niemiecką Współpracę Młodzieży i Niemiecko-Francuski Jugendwerk. Po wstąpieniu Polski do UE współpraca tych dwóch instytucji została zintensyfikowana, przyczyniając się do powstania stabilnych partnerstw polsko-niemiecko-francuskich. We współpracę młodzieży włączyły się też ministerstwa spraw zagranicznych Polski, Francji i Niemiec. Jej wyrazem są staże i szkolenia organizowane przez Polski Instytut Spraw Międzynarodowych dla młodych dyplomatów, których celem jest promowanie wiedzy o Polsce. Do trójstronnych przedsięwzięć kulturalnych należą TRIALOG (polsko-francusko-niemieckie spotkania pisarzy i intelektualistów) oraz Rajd Kulturalny TRIDEM, organizowany przez resorty kultury krajów Trójkąta Weimarskiego z udziałem 100 młodych uczestników z trzech państw. Przedsięwzięcia kulturalne w ramach Trójkąta Weimarskiego wspiera Instytut w Genshagen.

     

    Nagroda im. Adama Mickiewicza

    Ważnym elementem współpracy weimarskiej jest również Nagroda im. Adama Mickiewicza, przyznawana od 2006 r. przez Komitet Wspierania Współpracy Niemiecko-Francusko-Polskiej i Miasto Weimar, za działania na rzecz pojednania i współpracy w Europie.

    Dotychczasowi Laureaci:

    2006:  Roland Dumas, Hans-Dietrich Genscher, Krzysztof Skubiszewski

    2007:  Polsko-Niemiecka Współpraca Młodzieży (PNWM) oraz Francusko-Niemiecka Współpraca Młodzieży (FNWM)

    2008:  Władysław Bartoszewski, Rudolf von Thadden, Jérome Vaillant

    2009:  StéphaneHessel, Freya von Moltke, Zdzisław Najder

    2010:  regiony Małopolska, kraj związkowy Turyngia i Pikardia (po raz pierwszy nagroda nie została przyznana instytucjom lub osobom, lecz regionom)

    2011:  Instytut Goethego w Monachium, Instytut Francuski i Instytut Adama Mickiewicza 

    2012: prof. Michał Kleiber, prof. Jack Lang, prof. Rita Süssmuth

     

    Najważniejsze spotkania w ramach Trójkąta Weimarskiego w 2014 r. 

     

    19-21.02. szefowie dyplomacji Polski, Francji i Niemiec uczestniczyli w negocjacjach w Kijowie między b. prezydentem Ukrainy W. Janukowyczem a opozycją w czasie eskalacji konfliktu na Ukrainie;

    17.03. odbyło się spotkanie Ministrów ds. europejskich w Paryżu (P. Serafina, T. Repentina i M. Rotha) poświęcone kwestiom instytucjonalnym UE, WPBiO oraz kryzysowi na Ukrainie;

    31.03-01.04. w Weimarze miało miejsce spotkanie Ministrów SZ (z inicjatywy Min. SZ RFN F.-W. Steinmeiera). Rozmowy poświęcone były m.in. przyszłości Europejskiej Polityki Sąsiedztwa, relacjom UE ze wschodnimi sąsiadami, współpracy na rzecz rozwiązywania konfliktów w Afryce, wyborom do PE i WPBiO. Ministrowie wzięli również udział w dyskusji ze studentami zorganizowanej przez Instytut im. J. Delorsa w Berlinie pt. „Jaki głos dla Europy?”. W trakcie spotkania przyjęty został wspólny dokument nt. rozwoju Europejskiej Polityki Sąsiedztwa zat. “Building a Stronger Compact With Our Neighbors – a New Momentum for the European Neighborhood Policy”.

    12.05.  w Paryżu odbyły się konsultacje sekretarzy Rad Bezpieczeństwa Narodowego z udziałem szefa BBN gen. S. Kozieja;

    2.07. z inicjatywy BBN w Warszawie miał miejsce polsko-francusko-niemiecki okrągły stół, podczas którego eksperci z państw TW omówili m.in. wpływ kryzysu ukraińskiego na bezpieczeństwo w Europie, przygotowania do szczytu NATO w Newport oraz WPBiO UE.

    10.07. w Warszawie odbyły się kolejne konsultacje Ministrów ds. europejskich (P. Serafin, H. Désir i M. Roth) poświęcone m.in. przyszłości instytucjonalnej UE po wyborach do Parlamentu Europejskiego, reformie UGW oraz polityce energetycznej i klimatycznej.

    26.09. konsultacje Ministrów ds. europejskich w Herleshausen (ze strony PL – Min. T. Orłowski).

    24.10. w Celle-Saint-Cloud pod Paryżem miało miejsce pierwsze po objęciu funkcji ministra  SZ przez G. Schetynę spotkanie  ministrów SZ Polski, Francji i Niemiec. Ministrowie przedyskutowali aktualne tematy dot. polityki międzynarodowej. Przyjęto  wspólny Non Paper „Towards a Better European Neighbourhood Policy – the Next Steps”, dot. reformy Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Tematyka rozmów obejmowała kryzys związany z epidemią eboli, Europejską Politykę Sąsiedztwa, przygotowania do szczytu Partnerstwa Wschodniego, konflikt Ukraina/Rosja, Południowe Sąsiedztwo), Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony.

     

     

     

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: