Praca nad nową strategią przyniosła z perspektywy polskich interesów bezpieczeństwa dobre efekty. Korzystnie zostały ujęte kwestie priorytetowe dla Polski:

• niepodważalne znaczenie kolektywnej obrony oraz odstraszania;
• mechanizmy umożliwiające realizację zapisów Art. 5 (plany ewentualnościowe, szkolenia, siły wojskowe zdolne zarówno do działań obronnych, jak i misji ekspedycyjnych);
• zrównoważone i podkreślające zasadę wzajemności ujecie relacji NATO-Rosja;
• zwrócenie uwagi na kwestię taktycznej broni jądrowej jako istotnego problemu bezpieczeństwa Europy;
• podkreślenie wagi współpracy partnerskiej oraz otwartości Sojuszu na nowych członków, w tym podtrzymanie postanowień szczytu w Bukareszcie w odniesieniu do przyszłego członkostwa Gruzji i Ukrainy;
• rozwój relacji NATO-UE;

Ponadto, podczas szczytu zapadła decyzja o budowie natowskiego systemu obrony przeciwrakietowej, a ochrona terytorium NATO przez atakiem rakietowym stała się misją Sojuszu. Sprecyzowano również kalendarz zaangażowania NATO w Afganistanie oraz podpisano deklarację o długofalowym partnerstwie z Afganistanem.

Spotkanie Rady NATO – Rosja było okazją do omówienia zasad rozszerzenia współpracy zarówno w dotychczasowych obszarach, jak i w przeciwdziałaniu nowym wyzwaniom i zagrożeniom (cyberterroryzm, piractwo). Przewidywane porozumienie ws. rozszerzenia zakresu tranzytu zaopatrzenia przeznaczonego dla sił ISAF w Afganistanie, będzie miało znaczenie także dla bezpieczeństwa polskiego kontyngentu.