Informacje ogólne.

Irak zajmuje obszar 438,3 tys. km². Graniczy z Turcją, Iranem, Kuwejtem, Arabią Saudyjską , Jordanią oraz Syrią. Administracyjnie dzieli się na 18 prowincji, w tym 3 w regionie autonomicznym Kurdystanu. Liczba ludności sięga około 24 min, z czego 77% to Arabowie, 19% Kurdowie, a pozostali to Turkmeni, Azerowie, Persowie, Asyryjczycy i Ormianie. W tamtejszym społeczeństwie nadal silne są więzi plemienne (około 150 plemion, skupiających 2000 różnych klanów). Językiem urzędowym jest arabski, w Kurdystanie także kurdyjski. Islam wyznaje ponad 96% ludności, z czego szyici stanowią ok. 61%, sunnici zaś ok. 35% (Kurdowie i Turkmeni są niemal wyłącznie sunnitami), Arabowie - sunnici stanowią około 15% ludności. Wspólnoty chrześcijańskie są nieliczne, stanowią one ok.3.5 % mieszkańców kraju.

Strategiczne położenie Iraku, jego znaczenie w świecie islamu, ogromne zasoby ropy naftowej, a także potencjał ludnościowy i relatywnie wysoki poziom wykształcenia społeczeństwa sprawiają, że jest on kluczowym z politycznego i gospodarczego punktu widzenia państwem Bliskiego Wschodu.

Historia.

Na terytorium obecnego Iraku - starożytnej Mezopotamii już ok. 4500 lat temu istniały państwa (Sumer, Akad, Babilonia i Chaldea) będące ośrodkami cywilizacji i kultury. Po pojawieniu się islamu, Irakiem rządziły różne dynastie arabskie (najdłużej kalifowie z dynastii Abbasydów: 750-1250). Z początkiem XVI wieku kraj stał się częścią imperium otomańskiego, a po I wojnie światowej – brytyjskim terytorium mandatowym. W 1932 r. w  Iraku została przywrócona monarchia, pozostająca faktycznie pod kuratelą W. Brytanii.

Obalenie monarchii w drodze wojskowego zamachu stanu 15 lipca 1958 r. zadecydowało o losach kraju na najbliższe pół wieku. Pod rządami wojskowych Irak aktywnie włączył się w politykę regionu, wspierając walkę Arabów przeciwko Izraelowi. Politykę tę kontynuowali nacjonaliści z Arabskiej Socjalistycznej Partii Odrodzenia - partii Baas, którzy doszli do władzy dziesięć lat później. W tym czasie Irak urósł również do rangi ważnego partnera gospodarczego Europy, jako dostawca ropy naftowej i odbiorca nowoczesnego uzbrojenia, technologii cywilnych oraz inwestycji. Osiągnięty dzięki temu rozwój gospodarczy został jednak zaprzepaszczony wskutek polityki ówczesnego prezydenta i lidera partii Baas, S. Husajna. Uwikłał on swój kraj w wojnę z Iranem (1980 r. - 1989 r.), a następnie dokonał inwazji na Kuwejt (1990 r.), co spowodowało interwencję militarną USA w obronie tego kraju (1991 r. - operacja „Pustynna Burza"), nałożenie sankcji ONZ i międzynarodową izolację reżimu w Bagdadzie.

Geneza i przebieg konfliktu wokół Iraku.

Po zakończeniu operacji „Pustynna Burza" reżim S. Husajna zaczął być oskarżany o sabotowanie wykonywania rezolucji Rady Bezpieczeństwa NZ dot. Kontroli i niszczenia posiadanej broni masowego rażenia, a także o pozyskiwanie takiej broni i wspieranie organizacji terrorystycznych. Było to powodem kolejnej interwencji wojsk koalicji (operacja „Iracka Wolność" 20.03.2003 r.) i obalenia S. Husajna. Dnia 1 maja 2003 r. prezydent G.W. Bush ogłosił zakończenie głównych działań wojennych w Iraku. Na miejsce dotychczasowego rządu powołano Tymczasowe Władze Koalicyjne (CPA), na kt6rych czele stanął amb. P. Bremer. Z jego polecenia CPA rozwiązały partię Baas oraz irackie siły zbrojne i aparat bezpieczeństwa. Dla potrzeb operacyjnych dow6dztwo koalicji podzieliło kraj na cztery strefy stabilizacyjne: północną, środkowa (obie pod kontrolą USA), środkowo-południową (pod kontrolą Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe pod polskim dowództwem) i południową (kontrolowane przez W. Brytanię).

22 maja 2003r. Rada Bezpieczeństwa NZ przyjęła rezolucję nr 1483 ws. przyszłości powojennego Iraku, w której zniosła długotrwałe sankcje i stworzyła międzynarodowe ramy dla procesu odbudowy. Rada Bezpieczeństwa wezwała społeczność międzynarodową do udzielenia pomocy Irakijczykom m.in. w zakresie: bezpieczeństwa, pomocy humanitarnej i odbudowy gospodarczej.

Przyjęta dnia 8 czerwca 2004 r. rezolucja RB nr 1546 potwierdziła zakończenie okupacji i odzyskanie przez Irak pełnej suwerenności. Rezolucja usankcjonowała bowiem rozwiązanie Tymczasowych Władz Koalicyjnych i uznanie powstałego właśnie irackiego rządu tymczasowego. Przyznając wiodącą rolę ONZ w procesie politycznej rekonstrukcji haku, rezolucja określiła zasady współdziałania pomiędzy nowym rządem Iraku a wojskami koalicji (obecnie ok. 160 tys. żołnierzy amerykańskich oraz ok. 24 tys. żołnierzy z 28 państw).

Rezolucja RB ONZ nr 1637, przyjęta jednoglo6nie w dniu 8 listopada 2005 r., przedłużył do końca grudnia 2006 r. mandat dla stacjonowania w Iraku wielonarodowych sil stabilizacyjnych. Społeczność międzynarodowa uznała tym samym racje rządu irackiego, który w swym wystąpieniu do RB argumentował, ze irackie sity nie są jeszcze w stanie w pełni zapewnić bezpieczeństwa swojemu krajowi, a natychmiastowe wycofanie sił międzynarodowych byłoby katastrofą dla Iraku - mogłoby doprowadzić do wojny domowej i mieć fatalne skutki dla całego regionu Bliskiego Wschodu.

Dowództwo sil koalicyjnych w Iraku ocenia, że w 2006 r. pojawią się możliwości redukcji podległych wojsk. Proces ten nie ma określonych ram czasowych. Mimo zaawansowanych prac nad strategią wycofania żołnierzy z Iraku, ani Amerykanie, ani Brytyjczycy nie przedstawili do tej pory żadnego harmonogramu.

Proces polityczny.

Rezolucja RB nr 1546 określiła również harmonogram procesu politycznego w Iraku. Zgodnie z nim dnia 28 czerwca 2004 r. suwerenne władze przejął Iracki Rząd Tymczasowy z premierem I. Alawim na czele. Funkcje tymczasowej głowy państwa powierzono G. Al-Jawarowi. W dniach 15-18 sierpnia 2}O4 r. wyłoniono stuosobową Radę Narodową - tymczasowy parlament, kt6ry zatwierdził budżet na 2005 r. oraz przejął, nadzór nad przygotowaniami do pierwszych w historii kraju wolnych wybor6w parlamentarnych. Odbyły się one 30 stycznia 2005 r. fednocześnie z wyborami do rad prowincji oraz Zgromadzenia Autonomicznego Regionu Kurdystanu). W ich wyniku ukonstytuowało się 275-osobowe przejściowe Zgromadzenie Narodowe. Z racji zbojkotowania wyborów przez społeczność arabskich sunnitów zostało ono zdominowane przez przedstawicieli ugrupowań szyickich i kurdyjskich.

W dniu 6 kwietnia 2005 r. członkowie Zgromadzenia wybrali na prezydenta Iraku przywódcą Patriotycznej Unii Kurdystanu Dżalal'a Talabani'ego. Wiceprezydentami zostali: szyita Adil Abdel Mahdi oraz sunnita Ghazi Al-Jawar (prezydentem regionu Kurdystanu został Masoud Barzani). W dniu 7 kwietnia 2005 r. na stanowisko premiera powołano przywódcą szyickiej partii Daawa, Ibrahima DLa'afai. W sformowanym przez niego gabinecie przedstawiciele ugrupowań szyickich otrzymali 18 tek ministerialnych, a Kurdowie i sunnici po 8.

15 października 2005 r. Irakijczycy przyjęli w ogólnonarodowym referendum nową konstytucję. Uzgodniono, że zawarte w niej sporne sformułowania, kontestowane przez arabskich sunnitów, zostaną zrewidowane przez Zgromadzenie Narodowe wybrane w wyborach powszechnych 15 grudnia 2005 r. Chodzi zwłaszcza o możliwość tworzenia autonomicznych region6w w ramach federacyjnego ustroju państwa. Arabscy sunnici, którzy zamieszkują centrum kraju pozbawione bogactw naturalnych, obawiają się, że w nowym systemie zostaną oni zmarginalizowani przez Kurd6w i szyit6w, pod kontrolą kt6rych znalazłyby się bogate w ropę północne i południowe prowincje kraju.

Wybory parlamentarne odbyty się 15 grudnia 2005 r., ale ostateczne wyniki ogłoszono dopiero 20 stycznia 2006 r., ponieważ Iracka Niezależna Komisja Wyborcza badała około 200 skarg na nieprawidłowości przy głosowaniu, a potem czekała na wynik prac ekspertów międzynarodowych, którzy na żądanie opozycji sprawdzali, czy nie doszło do oszustw. Ani Komisja, ani eksperci zagraniczni nie dopatrzyli się poważniejszych naruszeń. Szyicki Zjednoczony Sojusz Iracki uzyskał w 275 - miejscowym parlamencie 128 mandat6w, a współrządząca z nim koalicja kurdyjska zdobyła 53 miejsca. Główne partie sunnickie uzyskały łącznie 55 mandat6w (umiarkowany Iracki Front Zgody 44, radykalna koalicja Saleha Mulatka -11). Do największych przegranych należy blok świecki byłego premiera Ijada Alawiego, który uzyskał 25 miejsc (poprzednio miał 40) oraz koalicja partii zawiązana przez szyickiego wicepremiera A. Chalabiego, która nie zdobyła ani jednego mandatu. Pozostałe 14 miejsc w parlamencie przypadło małym ugrupowaniom reprezentującym fundamentalistów kurdyjskich, arabskich sunnitów, Turkmenów, chrześcijan i jezydów. Ogłoszenie wyników wyborów otwarło drogę do oficjalnych rozmów o wyborze nowego prezydenta i utworzeniu rządu koalicyjnego.

Główne elementy sytuacji wewnętrznej.

Obalenie reżimu S.Husajna ujawniło z całą ostrością konflikty między grupami etnicznymi i religijnymi, a zwłaszcza między rządzącymi wcześniej sunnitami a szyitami i Kurdami, będącymi wówczas w opozycji do reżimu. Miejsce rozwiązanej partii Baas zajęły formacje polityczne, które dotychczas działały w podziemiu lub których liderzy powrócili z emigracji. Scena polityczna uległa daleko idącemu rozdrobnieniu i zróżnicowaniu. Obok partii politycznych sensu stricte pojawiły się stowarzyszenia o charakterze religijnym, dysponuj4ce też własnymi bojówkami.

Do głównych podmiotów tej mozaiki polityczno-religijnej zaliczyć należy Iracki Sojusz Narodowy skupiający formacje szyickie, w tym partię Daawa premiera I. Dla'afariego i Najwyższą Radę Rewolucji Islamskiej w Iraku (SCIRI), która posiada własne formacje zbrojne tzw. Brygady Badr; Sojusz Kurdyjski skupiający m.in. Demokratyczną Partię Kurdystanu (DPK) i Patriotyczną Unię Kurdystanu (PUK) wraz z własną policją peszmargami oraz świecki blok Porozumienie Irackie ex-premiera I. Alawiego. Interesy sunnitów reprezentują Iracki Front Zgody, któremu ton nadaje Islamska Partia Iraku oraz Zjednoczony Iracki Front Narodowy pod wodzą S. Mutlaqa.

Istotą zmian, jakie dokonały się po obaleniu S. Husajna jest odejście od systemu monopartyjnego oraz przesunięcie centrum władzy w kierunku formacji szyickich, kt6re liczą się z autorytetem swoich przywódców religijnych, a szczególnie ajatollaha Alego Al-Sistaniego. Marginalizacja sunnitów, będąca konsekwencją tego rozwoju wydarzeń, stanowi potencjalne zagrożenie dla równowagi politycznej i stabilizacji władzy w Iraku. Pozytywnym zjawiskiem jest to, że wzięli oni gremialny udział w referendum konstytucyjnym 15 października 2005 r. oraz wyborach powszechnych w grudniu 2005 r.

Próżnia władzy, jaka istniała między upadkiem reżimu baasistowskiego a powstaniem gabinetu I. Alawiego (30 czerwca 2004 r.), a także rozwiązanie armii i sił bezpieczeństwa doprowadziły do drastycznego wzrostu zagrożenia aktami terroru i pojawienia się zorganizowanego oporu przeciwko obecności wojsk koalicyjnych. Oba te czynniki stanowią nadal poważną przeszkodę dla postępu procesu politycznego oraz włączania się podmiot6w zagranicznych w rekonstrukcję kraju i inwestycje w Iraku.

Szacuje się, że organizacje terrorystyczne arabskich sunnit6w skupiają ponad 15 tys. osób. Poza atakami na irackie siły bezpieczeństwa i wojska koalicji ich działania wymierzone są również przeciwko szyitom oraz infrastrukturze sektora naftowego. Pragną bowiem doprowadzić do konfliktu pomiędzy sunnitami a szyitami oraz zdezorganizować gospodarkę opartą o wydobycie ropy naftowej. W rezultacie ginie tam znacznie więcej obywateli Iraku niż żołnierzy koalicji.

Irackie zadłużenie zagraniczne szacuje się na 120 mld USD, z czego ok. 40 mln Irak jest winien członkom Klubu Paryskiego, skupiającego 19 państw świata. Pozostałe 80 mld USD winien jest innym krajom, w tym zwłaszcza państwom arabskim Zatoki Perskiej oraz krajom Europy Środkowej i Wschodniej. W listopadzie 2005 r. państwa zrzeszone w Klubie Paryskim podjęły decyzję o redukcji 80% irackiego zadłużenia. Obecnie hak podpisuje z nimi dwustronne porozumienia w tej kwestii. Prowadzi też negocjacje z szeregiem państw Europy Środkowej i Wschodniej.

W 2005 r. produkt krajowy brutto wyniósł 29,3 mld dolarów. Na jego wielkość złożyły się głównie dochody z eksportu ropy naftowej. Zwiększenie eksportu i przerobu ropy naftowej uniemożliwiają akcje sabotażowe przeprowadzane przez rebeliant6w, ale również przestarzałe instalacje.

Polityka zagraniczna.

Lata izolacji i obalenie reżimu S. Husajna przez siły koalicji osłabiły pozycje Iraku na arenie międzynarodowej. Irak toczy obecnie trudną walkę o uznanie i swe miejsce zarówno w regionie jak i na szerszym forum międzynarodowym. W pierwszej kolejności pragnie znormalizować stosunki z bezpośrednimi sąsiadami, poszerzyć kontakty z głównymi państwami koalicji, przede wszystkim z USA oraz ustanowić ożywione relacje z państwami i instytucjami UE. W Bagdadzie funkcjonują obecnie ambasady 45 państw. W proces polityczny w haku włączyła się Liga Arabska, która sponsoruje konferencję irackiego pojednania narodowego, zaplanowan4 na koniec lutego 2006 r.

Istotny postęp odnotowano w stosunkach z UE. W dniu 22 czerwca 2005 r. miała miejsce w Brukseli, współorganizowana przez TJE i USA, międzynarodowa konferencja poparcia dla Iraku, w której uczestniczyły delegacje 84 państw i organizacji międzynarodowych zaangażowanych w stabilizację i odbudowę tego kraju. W II połowie 2005 r. wizyty w Bagdadzie składali J. Solana oraz ,,Trojka" na szczeblu ministrów SZ. W dniu 21 września 2005 r. UE i Irak podpisały wspólną deklarację ws. dialogu politycznego, która przewiduje regularne kontakty unijno - irackie na różnych szczeblach.

Realizacja polityki zagranicznej przez obecny rząd iracki nie potwierdziła obaw, iż przejęcie dominującej pozycji we władzach przez szyitów może nadać polityce zagranicznej Iraku kierunek proirański i podporządkować ją interesom Teheranu.

Udział Polski w stabilizacji Iraku.

Polska poparła czynnie interwencję zbrojną przeciwko Irakowi rozpoczętą 20 marca 2003 r. przez państwa koalicji na czele z USA. Zgodnie z rezolucją RB NZ 1483, dla wsparcia narodu irackiego w odbudowie kraju do Iraku został wysłany Polski Kontyngent Wojskowy w sile 2500 żołnierzy. Wszedł on w skład Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe (WND-CP), której dowództwo powierzono Polsce. Dywizja otrzymała wsparcie NATO w zakresie rozpoznania i łączności.

W dniu 3 września 2003 r. Dywizja przejęła odpowiedzialność za strefę składającą się z 5 prowincji (Babil, Karbala, Diwanija, Nadżaf i Wasit). Obecnie strefa odpowiedzialności WND-CP obejmuje 2 z nich (Diwaniję i Wasit). Początkowo w WND CP uczestniczyły kontyngenty z 23 państw, obecnie tylko z 12: Armenii, Danii, Kazachstanu, Litwy, Łotwy, Mongolii, Polski, Rumunii, Słowacji, Ukrainy, Salwadoru i USA. Obecnie, WND - CP dowodzi gen. Piotr Czerwiński. Na początku lutego 2006 r. jego obowiązki przejmie gen. Edward Gruszka. Polski Kontyngent Wojskowy w Iraku liczy obecnie 1450 żołnierzy i pracowników wojska.

29 grudnia 2005 r. Prezydent RP postanowił o przedłużeniu do 31 grudnia 2006 r. okresu użycia Polskiego Kontyngentu Wojskowego o liczebności do 1500 żołnierzy i pracowników wojska w składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych w Republice Iraku. Zgodnie z zamiarem władz RP systematycznego ograniczania udziału sił zbrojnych RP w haku oraz w związku ze stopniowym przejmowaniem odpowiedzialności za bezpieczeństwo i porządek publiczny przez irackie siły bezpieczeństwa od dnia l marca br. do końca 2006 r. liczebność PKW zostanie zmniejszona do 900 osób.

6 polskich instruktorów wojskowych uczestniczy w szkoleniu wyższych oficerów irackiej armii prowadzonym w Centrum Doktryn i Szkolenia w Rustamiji pod Bagdadem. Proces szkolenia wspomaga NATO w ramach misji pod nazwą NTM-I.

Od rozpoczęcia operacji w Iraku zginęło tam 17 polskich żołnierzy, dwaj byli komandosi GROM pracujący dla amerykańskiej firmy Blackwater, a także dwaj dziennikarze TVP. Straty Amerykanów wyniosły ponad 2200 żołnierzy, a brytyjskie około 100.

Koszty finansowania naszego udziału w tej operacji osiągnęły do końca 2005 r. poziom 667 mln zł. na pokrycie kosztów osobowych oraz ok. 800 mln zł. na sprzęt i wyposażenie, którego 30% będzie musiało pozostać w Iraku.

Polsko - irackie stosunki dyplomatyczne.

Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Irakiem na szczeblu poselstw w 1932 r. Po obaleniu monarchii w Iraku stosunki dyplomatyczne pomiędzy obydwoma krajami podniesiono do szczebla ambasad. Na okres wojny w 2003 r. Ambasada RP w Bagdadzie została ewakuowana do Jordanii i wznowiła działalność w czerwcu 2003 r. W dniu 23 października 2004 r. listy uwierzytelniające prezydentowi G. Al-Jawarowi złożył Ambasador RP Ryszard Krystosik. Ambasador Iraku Walid Shiltagh pełnienie swojej misji w Warszawie rozpoczął 23 września 2DD4 r.

 

Kontakty RP z nowymi władzami Iraku.

Kontakty na szczeblu rządowym zostały nawiązane na początku 2004 r. i od tego czasu zachowują wysoką dynamikę. Warszawę wizytowali: minister kultury Mufid M. Al-Dlazairi (19-20.02.2004 r.), minister handlu Ali Alawi (25.02.2004 r.), delegacja Państwowej Rady ds. Starożytirości i Dziedzictwa Narodowego Iraku na czele z generalnym konserwatorem zabytków A. Salihem (23-26 maja 2004 r.), minister SZ Iraku, H. Zebari (18-20 maja 2004 r.), wiceminister ON Z. Cattan (28.10.2004 r.), burmistrz Bagdadu A. Tamimi (23-24.11.2004 r.). W dniach 13-14 września 2004 r. z wizytą oficjalną w Polsce przebywał tymczasowy prezydent haku G. Al-Jawar.

W 2005 r. wzajemnym stosunkom ton nadawała strona polska. W lipcu 2005 r. w Bagdadzie oraz w irackim Kurdystanie przebywała delegacja rządowa na czele z premierem M. Belką i z udziałem ministrów SZ, ON i Kultury. Uzgodniono wówczas główne elementy planu odbudowy wzajemnych stosunków i współpracy oraz parafowano memorandum o współpracy na rzecz implementacji międzynarodowych porozumień w dziedzinie bezpieczeństwa i nieproliferacji. W listopadzie 2005 r. do Bagdadu udał się minister ON R. Sikorski. W grudniu 2005 r. oficjalną wizytę złożył premier K. Marcinkiewicz. W jej trakcie postanowiono m.in. rewitalizować prace Komisji Rządowej, ustanowić komisję branżową ds. współpracy w dziedzinie ropy i gazu, podjąć rozmowy nt. uregulowania irackiego zadłużenia wobec Polski, które wynosi ponad 786 milionów USD.

Stan współpracy gospodarczej.

W latach 1970 - 1990 Irak był jednym z największych gospodarczych partnerów Polski na Bliskim Wschodzie. Na ochłodzenie stosunków po wojnie w Zatoce Perskiej w 1991 r. wpłynęło m.in. reprezentowanie przez Polskę interesów amerykańskich w Iraku oraz przyłączenie się do sankcji gospodarczych nałożonych na Irak przez ONZ. W 1992 r. władze irackie wydały dekret o zajęciu sprzętu firm zagranicznych, który dotknął także polskie przedsiębiorstwa (Dromex, Polimex-Cekop, Instaleksport). W związku ze stratami poniesionymi z tego tytułu, a także wskutek konfliktu w Zatoce w 1991 r. Polska wystąpiła do Komisji Kompensacyjnej ONZ z wnioskami o odszkodowania na łączną sumę 187 mln USD (w tym ok. 163 mln USD w imieniu przedsiębiorstw, przy czym w sumie tej przeważającą część stanowiły szacowane zyski). Rewindykowano ponad 26 mln USD, rekompensując część faktycznie poniesionych strat.

Stosunki gospodarcze z Irakiem w okresie obowiązywania sankcji pozostawały praktycznie zamrożone. Po obaleniu reżimu S. Husajna obserwujemy w tej dziedzinie pozytywne tendencje. Po 11 miesiącach 2005 r. polski eksport do Iraku wyniósł ponad 84 mln dol. Rozszerza się asortyment eksportowanych towarów. Zwiększa zainteresowanie polskich środowisk gospodarczych możliwościami prowadzenia biznesu w irackim Kurdystanie.

Głównym eksporterem do Iraku jest firma Bumar, która podpisała 35 kontraktów na dostawę różnego sprzętu o łącznej wartości ponad 400 mln dol. Zrealizowanych zostało 7 kontraktów, pozostałe znajdują się w trakcie realizacji zgodnie z harmonogramami ustalonymi ze stroną iracką. W przetargu na projekt zagospodarowania pola gazowego Zubair faza II oraz na projekt dalszej rozbudowy pól naftowych Luhais i Subba uczestniczy firma Bartimpex.

Na terenie haku polskie firmy działają za pośrednictwem miejscowych agent6w. Niektóre mają również swoje biura w Ammanie.

W minionym roku powstała w Bagdadzie Iracko-Polska Izba Handlowa. W trakcie rejestracji jest jej biuro w Warszawie. Jest to nowy instrument dynamizujący dwustronne relacje gospodarcze. Z jej inicjatywy na przełomie roku 2005/2006 w Polsce przebywała delegacja irackich biznesmenów, którzy odbyli spotkania w Warszawie, Katowicach i Gdańsku, podpisując kontrakty na dostawę traktorów oraz przewoźnych stacji benzynowych.

Wsparcie cywilne RP dla Iraku.

W latach 2003-2005 Polska oddelegowała 14 ekspertów cywilnych do pracy w koalicyjnych strukturach politycznych i gospodarczych w Iraku. Byt wśród nich prof. M. Belka, który w okresie od czerwca 2003 do marca 2004 r. pełnił w Tymczasowych Władzach Koalicyjnych funkcje szefa Rady Koordynacji Międzynarodowej oraz dyrektora ds. polityki ekonomicznej.

Od marca 2004 r. do marca 2005 r. dziesięciu polskich instruktorów policyjnych szkoliło policjantów irackich w Międzynarodowym Centrum Szkolenia Policji w Jordanii.

W latach 2003-2005 w Polsce kształciło się trzech młodych dyplomatów irackich. Sześciomiesięczne stałe zawodowe organizowane przez Ministerstwo Kultury odbyli 3 trzej iraccy

konserwatorzy i archeolodzy. W roku akademickim w 200412005 studiowało w Polsce 15 Irakijczyków. W bieżącym roku akademickim liczba ta uległa podwojeniu, ponieważ kolejne 3 stypendia ufundowało MENiS, 5 stypendi6w przyznała Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, a 9 Uniwersytet Warszawski.

W czerwcu 2005 r. z inicjatywy Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku resorty MSWiA, Kultury oraz Ochrony Środowiska przyjęły  odpowiednio delegacje najwyższych władz z prowincji Babil, Diwanija i Wasit, przedstawicieli kultury oraz tamtejszych środowisk techniczno-inżynieryjnych

Na 2006 r. Ministerstwo Sportu zapowiedziało przejęcie 2 lekarzy specjalist6w na trzymiesięczne, bezpłatne przeszkolenie w dziedzinie medycyny sportowej oraz przygotowanie kursu szkoleniowego dla irackich sędziów piłkarskich.

W bieżącym roku Polska przyjmie 40 - osobowe grupę przedstawicieli irackiego wymiaru sprawiedliwości w ramach programu UE (EU JUST LEX).

W minionym okresie pomoc humanitarną dla Iraku świadczyły Polska Misja Medyczna, Caritas Polska, Polski Czerwony Krzyż i Polska Akcja Humanitarna.