Podczas jubileuszowego szczytu Sojuszu w Strasburgu i Kehl w kwietniu 2009 r. zapadła decyzja o podjęciu prac nad nową Koncepcją Strategiczną NATO. Jest to dokument wyznaczający główne zadania Sojuszu oraz precyzujący zagrożenia dla bezpieczeństwa członków w zmieniających się warunkach międzynarodowych. Ostatni dokument został przyjęty w 1999 r. tuż po przystąpieniu do NATO Polski, Czech i Węgier, w związku z czym w jego opracowywaniu nie brały udziału państwa Europy Środkowo-Wschodniej. W dyskusje nad dokumentem byli zaangażowani nie tylko politycy z państw członkowskich, ale także zespół 12 niezależnych ekspertów (wśród nich Prof. A. D. Rotfeld) oraz rzesza naukowców oraz przedstawicieli państw partnerskich.
Praca nad nową strategią przyniosła z perspektywy polskich interesów bezpieczeństwa dobre efekty. Kwestie dla nas istotne zostały ujęte w sposób korzystny: niepodważalne znaczenie kolektywnej obrony oraz odstraszania; mechanizmy umożliwiające realizację zapisów Art. 5 (plany ewentualnościowe, szkolenia, siły wojskowe zdolne zarówno do działań obronnych, jak i misji ekspedycyjnych); zrównoważone i podkreślające zasadę wzajemności ujecie relacji NATO-Rosja; zaakcentowanie kwestii kontroli zbrojeń konwencjonalnych i jądrowych; podkreślenie wagi współpracy partnerskiej oraz otwartości Sojuszu na nowych członków, w tym podtrzymanie postanowień szczytu w Bukareszcie w odniesieniu do Gruzji i Ukrainy; rozwój relacji NATO-UE; sojusznicza obrona przeciwrakietowa.

Nowa Strategia zachowuje w sposób przekonujący obronny charakter organizacji i jednocześnie dostosowuje ją do funkcjonowania we współczesnym środowisku bezpieczeństwa.