W roku 2004 czeska badaczka, ekspert w zakresie średniowiecznych dokumentów i kodeksów, prof. Zdeňka Hledìková poproszona została przez Muzeum Żydowskie w Pradze o ekspertyzę łacińskiej księgi odnalezionej w jego zbiorach. Szybko zorientowała się, że chodzi o rękopis pochodzący z Poznania. Analiza porównawcza na podstawie uzyskanych z Polski dokumentów nie pozostawiła wątpliwości, że księga ta jest tą samą, która zrabowana została przez Niemców w czasie wojny ze zbiorów poznańskiego archiwum.

Powstanie księgi datuje się na wiek XV, natomiast dokumenty w niej zamieszczane pochodzą już z wieku XIII. Ostatnich wpisów dokonano cztery wieki później. Księga ta, licząca ponad 500 kart, zawiera zbiór dokumentów sporządzonych przez wiele instytucji, w przeważającej części lokalne władze kościelne (biskupi) i świeckie (starostowie, władze miejskie), a także zespół dokumentów wystawionych przez wielkopolską szlachtę. Posiada ona zatem ogromne znaczenie nie tylko dla historii poznańskiego kolegium wikariuszy oraz  w szerszym ujęciu dla Kościoła poznańskiego, ale także dla dziejów tej dzielnicy Polski.

Do prowadzenia negocjacji z posiadaczem księgi Ksiądz Arcybiskup Stanisław Gądecki upoważnił Ministerstwo Spraw Zagranicznych i to jego przedstawiciel 30 stycznia 2007 r. przekazał księgę na ręce Metropolity Poznańskiego.