Do sukcesu konferencji w znacznym stopniu przyczyniło się pomyślne zakończenie, toczonych równolegle do prac konferencji, rokowań między USA a krajami arabskimi ws. implementacji rezolucji Konferencji Przeglądowej NPT z 1995 r. ws. ustanowienia strefy wolnej od broni masowego rażenia na Bliskim Wschodzie. Postęp w tej sprawie był dla Egiptu (który przewodniczył Ruchowi Państw Niezaangażowanych - NAM) warunkiem ustąpienia w kwestiach istotnych dla państw jądrowych i Zachodu. Osiągnięcie porozumienia w ww. sprawie przyczyniło się do izolacji Iranu, który w momentach kluczowych dla losów konferencji okazywał się być jej głównym hamulcowym. Teheran nie zdecydował się jednak na doprowadzenie do głosowania dokumentu końcowego, w obawie przed ściągnięciem na siebie całego odium za ew. fiasko.

Obrady konferencji zakończyły się przyjęciem 28 maja Dokumentu Końcowego, który zawiera, po raz pierwszy w historii NPT, szczegółowy plan działania, jakim w najbliższym pięcioletnim okresie (do kolejnej konferencji) powinny kierować się strony Traktatu. Obejmuje on wszystkie trzy filary NPT (rozbrojenie, nieproliferacja, pokojowe wykorzystanie energii) oraz zawiera w sumie propozycje 64 działań.

Udział Polski

Polska zabrała głos w debacie generalnej oraz w ramach ogólnej dyskusji w Komitecie III, poświęconym pokojowemu wykorzystaniu energii jądrowej. Oświadczenie w debacie generalnej (tu link:http://www.un.org/en/conf/npt/2010/statements/pdf/poland_en.pdf) wygłosił Przewodniczący delegacji Ambasador Witold Sobków, zaś w Komitecie III Pełnomocnik ds. polskiej energetyki jądrowej i Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki Pani Hanna Trojanowska.

Główne tezy wystąpienia RP dotyczyły włączenia taktycznej broni jądrowej w międzynarodowe procesy kontroli zbrojeń, a także pozytywnego wydźwięku aktualnych inicjatyw w dziedzinie rozbrojenia jądrowego. Wskazano także na zagrożenia związane z proliferacją materiałów jądrowych oraz tzw. terroryzmem nuklearnym.

Ponadto RP zabierała głos w debacie nt. problemów szczegółowych dot. rozbrojenia (w zakresie włączenia zapisów dot. taktycznej broni jądrowej do dokumentu końcowego konferencji – współpracowała przy tym z delegacjami Niemiec oraz Norwegii) oraz instytucjonalizacji NPT (poparcie dla projektu kanadyjskiego).

Funkcję Przewodniczącego Komitetu Redakcyjnego konferencji pełnił Ambasador Andrzej Towpik, dzięki czemu delegacja RP była reprezentowana w gremiach decyzyjnych konferencji. Zadaniem komitetu było doprowadzenia do przyjęcia Dokumentu Końcowego.

Polska współsponsorowała także szereg innych dokumentów roboczych, m.in.: UE (ws. wzmocnienia zabezpieczeń MAEA, FMCT), Kanady (ws. wzmocnienia procesu NPT), Francji (ws. rozwoju energetyki jądrowej), Australii i Japonii (ws. istotnych elementów dokumentu końcowego NPT), Japonii (ws. edukacji w dziedzinie rozbrojenia).

Konferencje Przeglądowe NPT odbywają się raz na 5 lat. Przedostatnia Konferencja w 2005 r. zakończyła się porażką procesu przeglądu NPT. Do dokumentu końcowego nie wprowadzono ani jednego merytorycznego postanowienia z wszystkich trzech Głównych Komitetów konferencji (rozbrojenie i nieproliferacja, sprawy zabezpieczeń MAEA i problemy regionalne oraz pokojowe wykorzystanie energii jądrowej, plus kwestia wystąpienia z NPT – art. X Traktatu).