Manuskrypt powstał w 1. poł. XV w.  Jak wynika z tekstu noty donacyjnej zakupiony został przez Andreasa Wirzbacha. Po jego śmierci w 1504 r. żona Małgorzata przekazała brewiarz do użytku duchownych niewymienionego z nazwy kościoła, przypuszczalnie dla kościoła św. Marii Magdaleny we Wrocławiu.

Tekst brewiarza napisany został teksturą przez kilku skrybów (w dwóch kolumnach) w języku łacińskim, na pergaminie o wymiarach 36 x 25,5 cm. Na marginesach widoczne są liczne noty  łacińskie dotyczące spraw liturgicznych. Do dnia dzisiejszego z oryginalnych 450 kat zachowało się  427 kart. Brakujące karty zawierające iluminacje wycięte zostały w XIX lub na początku XX w.

W latach 60-tych XIX w. brewiarz, wraz z księgozbiorem biblioteki kościoła Marii Magdaleny, przeniesiony został do Biblioteki Miejskiej . Nadano jemu sygnaturę M 1144. We wrześniu 1943 roku w obawie przed bombardowaniami najcenniejsze zbiory tej biblioteki ewakuowano poza Wrocław i rozlokowano w kilku miejscach. Brewiarz trafił do pałacu w Ramfeld (ob. Ramułtowice). Po wojnie ten manuskrypt nie został odnaleziony, choć inne spakowane do tej samej skrzyni powróciły do Wrocławia.

W dniu 18 czerwca 2002 roku brewiarz pojawił się w ofercie domu aukcyjnego Sotheby´s w Londynie, z wartością szacunkowa określoną na 10-15 000 GBP. Biblioteka Uniwersytetu Wrocławskiego posiadająca prawo własności do manuskryptu natychmiast wystąpiła z wnioskiem o zwrot. Negocjacje z domem aukcyjnym trwały ponad dwa lata. Zostały szczęśliwie sfinalizowanie dopiero po włączeniu się w nie - pod koniec roku 2004 -  MSZ i placówki dyplomatycznej w Londynie.